Het BVL Fungeert als Nationale Contactpunt van Duitsland tegen Voedselfraude

Het Bundesamt für Verbraucherschutz und Lebensmittelsicherheit (BVL) is het nationale contactpunt binnen het Europese systeem voor administratieve bijstand en samenwerking (AAC) voor voedselfraude, coördinering van communicatie tussen autoriteiten van Duitse deelstaten en hun tegenpolen in de rest van de Europese Unie wanneer een geval van fraude met grensoverschrijdende gevolgen wordt opgemerkt. Voedselfraude—door de BVL gedefinieerd als opzettelijke bedriging van de consument door alteratie, vervanging of verkeerde etikettering van een voedselproduct voor economische winst—bereikte, volgens referentiecijfers van 2022, meer dan 220 000 gedocumenteerde gevallen in Duitsland, een omvang die de structurele schaal van het probleem onderstreept buiten individuele gevallen die de media bereiken.

In tegenstelling tot een waarschuwing voor Listeria of Salmonella, die voortkomt uit een laboratoriumonderzoek op een productmonster, wordt een geval van voedselfraude meestal opgemerkt door documentbeoordeling, analyse van commerciële traceerbaarheid of klachten van concurrenten in de betreffende sector die door oneerlijke praktijken worden geschaad, zoals in Frankrijk gebeurde met het geval van vervalscht vlees. De internationale coördinatie aangeboden door de BVL als contactpunt is vooral relevant in een markt zoals de Duitse, sterk geïntegreerd in de import- en distributienetwerken van de rest van de Europese Unie, waar etikettenfraude in het ene land kan ontstaan en commercieel in het andere kan voorkomen.

Voor TAAG bevestigt het bestaan van een instelling die specifiek gericht is op het coördineren van reacties op voedselfraude, onderscheiden van en parallel aan microbiologische veiligheidseenheden, dat voedselketenintegriteit twee dimensies heeft die gedifferentieerde controleinfrastructuren vereisen: veiligheid, die afhankelijk is van microbiologisch toezicht op pathogenen en toxinen, en commerciële authenticiteit, die afhankelijk is van documenttraceerbaarheid en herkomstverificatie—twee mogelijkheden die geen bedrijf zou moeten aannemen dat een enkel controlesysteem volledig kan dekken.